Harunakos

"कशी आहेस परी? काल घरी आली नाहीस? आई म्हणाली हल्ली एकटी बसून असते परी,  कुठे जात नाही,  कोणाला बोलावत नाही.  तू आमच्या कडे आली नाहीस असं आजवर कधी झालं नाही,  मग ठरवलं आपणच जायचं परी ला भेटायला. 

मला सांग "कशी आहेस परी? काल घरी आली नाहीस? आई म्हणाली हल्ली एकटी बसून असते परी,  कुठे जात नाही,  कोणाला बोलावत नाही.  तू आमच्या कडे आली नाहीस असं आजवर कधी झालं नाही,  मग ठरवलं आपणच जायचं परी ला भेटायला. 

मला सांग तुला कसलं टेन्शन आहे का? काही तरी बोललीस,  शेअर केलंस तर मोकळं वाटेल,  आई बाबांशी नाही तर मैत्रिणींशी बोल,  मला सांग, पण अशी एकटी कुढत बसू नकोस. 

परी थोडी सैलावली.  " आत्या,  अगं,  तुमच्या साठी हे खूप कॅज्युअल असेल,  पण मला विसा रिजेक्ट झाल्यापासून सगळं संपल्यासारखं वाटतंय. माझ्या सगळ्या मैत्रिणी तिकडे गेल्या आहेत,  मीच एकटी रखडले आहे.  त्यामुळे त्या मला काय धीर देणार, त्यांचं लाईफ तर सेट आहे.  हे अख्खं वर्षच खराब गेलं ग. काल तुझ्याकडे न्यू इयर पार्टी ला यायचा मूडच नव्हता.  या वर्षी आबा गेले, चांगले धडधाकट असताना गेले, बाबांना माईल्ड अटॅक येऊन गेला,  माझ्या विसाचं हे असं भिजत घोंगडं तसंच आहे,  जाॅब पण मनासारखा नाही,  विसाचं होईल म्हणून आहे ते चालवत होते पण आता पेशन्स चा कडेलोट झाला आहे. काही करायला,  कुठे जायला नको वाटतं. "

" परी मला ठाऊक आहे तुझी किती जबरदस्त इच्छा आहे यूएस ला जायची.  या वर्षी खूप घडामोडी झाल्या, मला  मान्य आहे,  आबांचा तुझ्यावर आणि तुझा त्यांच्यावर किती जीव होता, हे आम्हाला माहित आहे.  आबा असते तर त्यांना तुझं असं खचून जाणं मुळीच रुचलं नसतं.  ते स्वतः खूप कणखर होते.  त्यांच्यात हा कणखरपणा कोणाकडून आला ठाऊक आहे ? त्यांच्या आई कडून, होय, तुझ्या पणजी कडून. "

"तुझ्या पणजीला 4 मुलं,  त्यातले एक आबा आणि बाकी 3 मुली.  तुझे पणजोबा वारल्यावर पणजी ने चौघांना एकटीने वाढवलं, मुलींची लग्ने लावून दिली,  तुझ्या आबांना ही चांगली नोकरी लागली,  त्यांचंही लग्न झालं आणि तुझ्या आईचा आणि मामाचा जन्म झाला.  एका किरकोळ आजाराचं निमित्त झालं आणि तुझ्या आईची आई दोन लहान लेकरांना मागे ठेवून अकाली देवाघरी गेली.  आबांच्या लेकरांना सांभाळायला आणि त्याचा उघड्यावर पडलेला संसार सावरायला पणजी ने पदर खोचला. पुन्हा एकदा उतारवयात मुलांना एकटीने मोठं करायची जबाबदारी खंबीरपणे पणजीने पेलली,  कल्पना कर आपल्या नातवंडाची आई होणं सोपं नव्हतं,  आबांच मुलंही आता मार्गी लागायच्या बेतात असताना परत एक अतिशय वाईट घटना घडली. आबांचा हाताशी आलेला मुलगा , तुझा मामा अचानक 20/21 व्या वर्षी चालता बोलता हार्टफेल ने गेला. तुझी आईअसेल तेव्हा 16/17 वर्षांची.  या आघाताने आबा पुन्हा कोसळले, पणजीला तर आभाळ फाटल्यागत झाले.  आता या बुडत्या नावेला सावरून धरण्यासाठी पणजीने होता नव्हता तो धीर एकवटला आणि आबा आणि तुझ्या आईसाठी पुन्हा उभी राहिली. पणजी होती म्हणून तुझे आबा दुहेरी धक्क्यातून सावरले, तुझी आई पणजीच्या खमक्या आधाराने कळती सवरती झाली, चांगले शिकून ऊत्तम करियर मध्ये स्थिरावली. तिचं लग्न, तिची  मुलं आणि तिची खुशाली सगळं डोळे भरून बघितल्यावरच पणजीने अखेरचा श्वास घेतला. "

या सगळ्या संकटाच्या मालिकेत तगून रहायचं बळ कुठून आलं असेल पणजीकडे? तिचंही मन कातरलं असेलच, हिंमत कधीतरी खचली असेलच,  पण या सगळ्याला मागे ठेवून तिच्या जबरदस्त इच्छाशक्ती ने दर वेळी ती पुढे पुढे जात राहिली,  मागचं उगाळत अडचणी कुरवाळत बसली नाही, हात पाय गाळून बसली असती तर आबा आणि नातवंडांचे हाल हाल झाले असते.  

परी, तुझ्या आईला तिच्या आजीकडून हेच बाळकडू मिळाले आहे, म्हणून आजवर तिला कधीच आपण कोणीच काळजीत बसलेलं पाहिलं नाही. हे वर्ष तुझ्या लेखी वाईट गेलं असेलही, पण म्हणून सगळं संपल्यासारखं वाटून घेऊ नकोस. बाबा आता त्याच्या तब्येतीबद्दल जागरूक झालाय,  ही विल बी फाईन. आबा सगळ्यांना अजून हवेच होते पण त्यांच्या 85 ला सुखासमाधानानं हिंडते फिरते असताना गेले हे नशीब आहे. तुझ्या क्षमतेवर आम्हाला पूर्ण खात्री आहे,  विसाचं दार बंद झालं तरी अजून चांगल्या जाॅबचं दार नक्की उघडेल. 

हो आत्या, मला खूप बरं वाटतंय तुझ्याशी बोलून, पणजीची गोष्ट ऐकून तर अंगावर काटा आला.  परिस्थितीला सामोरे जाण्यातच शहाणपण आहे,  खचून जाऊन कुढत राहण्यात नाही. 

आता मागचं झालं ते झालं,  नव्या उमेदीने नवीन वर्षी जोरात प्रयत्न चालू ठेवीन मी, शेवटी सिर सलामत तो पगडी पचास .

दॅट्स माय गर्ल,  हॅपी न्यू इयर 

#माझेलेखन 

Pravassuru

हे ही वर्ष संपले.  अशी अजून किती भयभीत वर्षे जाणार कुणास ठाऊक? युगं लोटली तरी  स्त्रीचा निर्भयतेकडे प्रवास अजून संपलेला नाही. स्त्रीजन्म ,  मग तो कोणत्याही वातावरणात झालेला असो, मागास किंवा प्रगत, आपल्यासोबत आयुष्यभर साथ करणारी भिती घेऊनच येतो. ही भिती असते छेडले जाण्याची,  पाठलाग होण्याची,  घाणेरड्या स्पर्शाची,  चीरहरण करणार्या भेदक नजरेची,  हल्ला होण्याची,  मारले जाण्याची,  ॲसिड ने विद्रूप होण्याची. कधी कुठल्या वयात,  कपड्यात, वेळेत, कोणा ओळखी, अनोळखी व्यक्तीच्या रूपात ही भिती येऊन आदळेल हे सांगता येत नाही. सर्व खबरदारीचे उपाय आपणच करायचे . ही यादी लांबलचकहोत राहील,  पण ही भिती निर्माण करणारी मानसिकता कधी संपेल? प्रवास सुरूच आहे

#ThisIsMe #AmWriting
I was a completely different person two decades ago. I had just entered adulthood with sad, gloomy memories of teenage. I was a timid adult with low self esteem and extreme lack of confidence. Although a science graduate with a diploma i was unsure of my career and future. I had an emotional void with no friends to share my deepest fears with. Being an only child,  i had no access to sibling comforts either.

I was married off at an early age and was equally clueless of this new phase ahead of me. To my great relief,  my marital household was a welcome change. It was a home that housed 3 generations and hustled and bustled on festivities with laughter of near and dear ones . This change in environment brought out the real personality that was dormant within me for many years.

Suddenly I had a new set of friends and relatives who welcomed me into their world. I started opening up, honing my communication skills which had limited scope earlier. I did fumble initially,  took time to gauge fake people from real, could not react or answer to subtle or direct remarks but eventually i learnt to face everyone boldly. I struck forever bonds with some wonderful people. I also learnt to keep few others at a distance.

The last 20 years of adulthood saw me learning a foreign language , conducting language courses, compering music shows and enjoying my current stint as a spoken English teacher. The love for writing has been my greatest strength throughout these years. Writing has helped me throw all the negative experiences out of my system. It has let me analyze situations, come to positive conclusions and also forgive the wrong doers in the process. I have been writing blogs for quite some time now both in English and Marathi and have been lucky to get encouraging reviews from social media acquaintances. Momspresso has been this amazing platform giving challenges in the form of weekly blogging prompts inspiring me to write on a regular basis.

Besides conquering the past, like everyone else, i too have unique characteristics that define "ME". Like most people of my gender, i too possess a strong sixth sense and intuitive instincts. Its my inner strength that keeps me away from hazardous situations and people. Whenever i followed them, they have  always stood by me and given "stop" or "proceed " signals at appropriate times. I judge people fairly enough to decide if i can open up with them or no. I am empathetic towards people and situations, t this keeps me grounded. Whenever i feel let down by others,  i question myself if I was up to the mark first.

There is an unapologetic side to me as well .I enjoy reading people who speak through their eyes. I am selfish to an extent . I like to give myself priority once in a while.  I never hold myself answerable to anyone except my conscience. I can be nasty during pre menstrual days.i get back to negative people when they cross their limits. I have no regrets for my past decisions . I am thankful to the bounty of exposure i was subjected to, it may have tried my abilities to the hilt but i have emerged a better and more learned person with each.
I love myself for being ME.
- Meenal Deosthale 

Target audience

 आई : अरे क्लास ला नवीन टी शर्ट घालतोयस?   बाहेर कुठे जाताना मग एकही बरा टी शर्ट राहात
 नाही. तोवर हे जुने होऊन जातील.

लेक : जाऊ दे न आई. Its ok.

अजून काही आईचं सुरू व्हायच्या आत , लेक तिथून कल्टी मारतो. आई आपल्या कामाला लागते. यथावकाश फेसबुक वर आपल्या पेज चे लाईक्स वाढले आहेत का, आपण टार्गेट ऑडियन्स पर्यंत पोचतोय का हे बघत असते.......आणि.....
या विचारासरशी काहितरी लख्खपणे तिला जाणवून जातं. खरंच की , हेच ते नवीन टी शर्ट घालायचे कारण.
टा र्गे ट .........ऑ डि य न्स .
तो कुठे मिळणार आणि त्याकरता कसं प्रेसेंटेबल रहावं हे लेकाला बरोबर कळलं होतं.