Ttmm

#TTMM

तसं त्यांचं बरं चालायचं एकूणच. 
ती घरात येऊन 20 वर्ष होऊन गेली होती.
त्यांनाही ज्येष्ठ नागरिक होऊन 20 वर्ष होऊन गेली होती .
त्यांच्या अपेक्षांवर त्यांच्या दृष्टीने घरची मंडळी 100% कधीच खरी  ऊतरू शकत नाहीत हे ती पुरेपूर जाणून होती. त्यामुळेच 'सुपर...सून' होण्याचा तिने कधीच आटापिटा केला नाही .
एव्हाना त्यांचा रौद्रावतार पाहणं तिच्या अंगवळणी पडून देखिल काळ लोटला होता.  त्यांच्या स्वभावाचे सारे मूड्स सर्व छ्टा तिला माहीत होत्या.  आजवर तिने कधी मुद्दाम त्यांना जाणून बुजून दुखावले नव्हते .
 हो , 3/4 दा त्यांच्या आक्रस्ताळेपणा ला ठामपणे मोजकी ऊत्तरे दिली होती. पण तो विषय कुठे थांबवायचा हे तिला ठाऊक होतं.  त्यांनीही या 3/4 प्रसंगांचे कधी 5/6 होऊ दिले नाहीत.
त्यांना स्वच्छता,  टापटिपीची OCD आहे . घरातील कुठलंच डिपार्टमेंट आपलं नाही असं त्यांना मुळीच वाटत नाही.  सगळीकडे त्यांचं जातीने लक्ष असतं. तिच्या हाताला नीटनेटकेपणा चं वळण आहेच,  पण तिला टाईम मॅनेजमेंट वर भर द्यावा लागतो. तिच्या प्रायोरीटी ज वेगळ्या आहेत.  आत्ता लगेच , जरा वेळाने , सवडीने या तीन कॅटेगरीत तिला घरची कामं वाटून करायची असतात. पण त्यांना ते मान्य नसतं.
 दोघेही एकमेकांना नीट ओळखून आहेत.
 पण कधीच इतक्या वर्षांत 1/2 प्रसंग वगळता यावर चकार शब्दाने ते एकमेकांना बोलले नाहीत.  त्यांना पसारा दिसला कि त्यांचं समाधान होईपर्यंत ते आवरत राहतात.  तिला निराळे व्यवधान असेल तर त्या कडे ती सपशेल दुर्लक्ष करते.
 बाईने भांडी घासली कि किमान अर्धा पाऊण तास बाहेर निथळून झाली कि ती लावायला घेते . पण त्यांना तेवढा धीर धरवत नाही.  ते लगोलग ती लावायला लागतात.  फरशी पुसून होईपर्यंत काढलेलं कार्पेट खूपदा पुसून होण्यापूर्वीच त्यांनी पुन्हा घातलेलं असतं. 
भांडी लावायच्य त्यांच्या जागाही ठरलेल्या आहेत.  त्या सुनेच्या सोईच्या आहेत नाहीत याचं त्यांना काही देणं घेणं नसतं. 
सून पण बिलंदर !!!
 तिचा वावर असताना तिच्या सोईच्या ठिकाणी तिची भांडी ती ठेवून देते. परत काही वेळाने आल्यावर बघते तर भांड्यानी त्यांची जागा पुन्हा बदललेली असते.  दोघांच्या या हट्टापायी हा पाठशिवणीचा खेळ बिचार्या भांड्याना दिवसातून अनेकदा खेळावा लागतो.  गंमत म्हणजे या खेळा दरम्यान एका ही वावग्या शब्दाची देवाणघेवाण,  रुसवे फुगवे,  आदळआपट, नाराजी, शेरेबाजी याला दोघेही थारा देत नाहीत. 
शांतीत क्रांती........😁
त्यांना मिरची लोणचं आवडतं म्हणून त्यांचा लेक दोन तीन बरण्या भरून करून ठेवतो . कपाटात दोन आणि टेबलावर एक अशा ठेवलेल्या असतात.  कपाटात शिल्लक आहे असं 2/3 दा सांगून देखिल लक्षात न राहिल्या ने टेबलावर ची बरणी तळाला गेली कि ते बाजारातून एक किलो मिरच्या आणून ठेवत . मग तिने डोकं लढवलं,  टेबलावर ची बरणी तळाला जायच्या 8 दिवस आधी च कपाटातली बरणी ती बाहेर काढून ठेवू लागली. 
ते आता समजून जातात . पुन्हा सगळं न बोलून.
तिचं रूटीन काही त्यांच्या दृष्टीने आदर्श नसतं.  तरीही तिने स्वतःला लावून घेतलेली व्यवधानं,  अधूनमधून ची आऊटिंग्ज याबद्दल ते कधीच तिला टोकत नाहीत.  तिच्या आईला घरी कायमचं ठेवून घेताना ना तिने त्यांची वेगळी परवानगी मागितली,  ना त्यांनी कधी त्यावर आडकाठी केली. 
एकमेकांना न दुखावता,  घरात वादाचे प्रसंग न आणता,  एकमेकांच्या न आवडणार्या सवयींकडे कानाडोळा करत आपल्या मर्जीने जगण्याचं तंत्र तिला जमू लागलं आहे. 

TTMM हे तू तू ....मैं मैं न होता, 
तुमचं तुम्ही ....माझं मी करण्याचा सूज्ञपणा दोघेही बाळगून आहेत. ( touchwood ) 🙂

Dodpanch

#दो_और_दो_पांच#

लहानपणी जेव्हा अमिताभ चा हा सिनेमा पाहिला तेव्हा च या नावाबद्दल कुतुहल वाटलं  होतं . चित्रपटातील दोन नायक छोटी सरधोपट सुरवात करून अनपेक्षित उत्तरा पर्यंत येतात आणि
 हम वो है जो दो और  दो पांच बना दे ..... करत मिरवतात.
काहींच्या आयुष्याचं गणित देखिल असंच असतं. 
ठराविक गोष्टी जुळून आल्या कि सगळ्यांना साचेबद्ध ऊत्तरे मिळतात असा आपला समज असतो. पण मुठभर लोकांच्या बाबतीत तसे होत नाही.  त्यांच्या 2+2 चं ऊत्तर नियतीने 5 दिलेलं असतं.
एकुलत्या एक नवसाने झालेल्या व्यक्ती ची जडणघडण कशी असेल? याचे ठोकताळे आपण बांधून टाकलेले असतात.  अती लाडात वाढलेली , माणसांची आवड नसलेली अशीच असणार हा अंदाज लावून आपण मोकळे होतो. सुशिक्षित, सामाजिक संस्कार असलेल्या घरातून मुलांना अत्यंत सुरक्षित आणि मोकळे वातावरण मिळणार च असं आपण गृहीत धरतो.
 कधीकधी वरवर सुरळीत वाटणार्या परिस्थिती त काहींना वेगळे च अनुभव वाट्याला येतात  .
असे  वेगळे अनुभव घेऊन वाढलेल्या व्यक्ती मूळ स्वभावानुसार एकतर बंडखोर तरी होतात किंवा सतत दबून राहिल्यामुळे स्वत्व तरी हरवून बसतात.  मी आणि अभिजीत दोघेही या दुसर्या कणाहीन अवस्थेत मोठे झालो.  बालपण तसंही भाबडंच असतं. पण वय वाढत जाते तसे आपल्या आणि इतरांच्या घरातील तफावत जाणवायला लागते. त्याच्याशी दोन हात करता येत नाही हे लक्षात येते.  त्याच्या शी शक्य तितके जुळवून घेण्यात मग व्यक्तीमत्वाची असंख्य शकलं उडतात आणि त्याची दाहकता एखाद्या अनिष्ट छायेसारखी आयुष्यभर घिरट्या घालत राहते. 
ही आमची दो और दो  पांच ची गणितं अवघड जागेची दुखणी असतात.
ती सहज कुणालाही सांगण्याजोगी नसतात. मुळात ती आहेत हे मान्य करायलाच काही वर्षे लागतात.  मान्य करायचं धाडस जमलं कि ऊरलेली उमेदीची वर्षे त्याच्याशी नमतं घेण्यात निघून जातात . आपल्या अवतीभवती बरंच काही घडून जातं तोवर.  बरंच काही हातून निसटून ही जातं . आपण मात्र या चक्रात गटांगळ्या खात राहतो .
40 शी पार करेपर्यंत या अवघड दुखण्यांशी झगडत बाहेर पडून आपलं अवकाश चाचपडून स्वत्व कमावलेलं असतं.  झाल्या गेल्या परिस्थिती ला , त्या निर्माण करण्यास कारणीभूत ठरलेल्या माणसांना एव्हाना मनातल्या मनात माफ ही करून टाकलेलं असतं . आपण पालक झाल्यावर या गढूळ वातावरणाचा लवलेश ही आपल्या मुलांना जाणवू नये म्हणून आपण कमालीचे दक्ष असतो .
पण क्वचित प्रसंगी जुन्या खपल्या निघाल्या कि उघड्या जखमेतून क्लेशकारक आठवणी भसकन बाहेर येतात. 
मित्रांच्या गप्पांमधे अगदी गृहीत धरल्यागत आईवडिलांबाबत  उदो उदो करणारे  किंवा सासूसासर्यांबाबत नाकं  मुरडणारे विषय चघळले जातात. आम्ही अशावेळी कसनुसं हसून वेळ मारून नेतो.
सोशल मीडिया वरच्या ' भरलेलं घर' , ' माहेरची माया' , ' बाप नव्हे मित्र' टाईप साखरेच्या पाकात बुडवलेल्या पोस्ट्स चा भडिमार न वाचताच आम्ही पुढे जातो. 
आईवडिलांच्या महत्त्वाच्या समारंभाला मुले त्यांच्या शी निगडीत आठवणी शेअर करतात तेव्हा हलकेच एक  असूयेची लहर उमटून जाते .
नियती काही अगदीच निष्ठूर नसते . एक पारडं कमी भरलं तर दुसर्या पारड्यात भरभरून देते.  आणि या अनुभवातून जाउन देखिल आपल्या माणसांबद्दल जराही कडवटपणा न धरण्याची शक्ती बाप्पा देतो.
और क्या चाहिए.........