Wednesday, September 26, 2018

diet pahave karun

#डाएट पाहावे करून #

सध्या बघावं तिकडे म्हणजे ( सोशल मीडिया वर ) दीक्षित - दिवेकर वाद सुरु आहे . या विषयावर टुकार जोक्स टाकत वॉट्सऍप वर विनोद निर्मिती चा वसा घेतलेले बहाद्दर आहेत , तर कुठे जाणकार तज्ञ् त्यावर हिरीरीने आपली मत - मतांतरे मांडत आहेत .
आपल्या ओळखीचे बरेच जण या दोन्ही पैकी एकाचे तरी अनुयायी असलेले आपल्याला दिसतात . त्यात हल्ली दीक्षितांचाच वरचष्मा जास्त . दोन्ही जीवनशैलींबद्दल मला आदर आहे . दोन्ही चे आपापले फायदे , विरोधाभास , त्यावर घडलेली डिस्कशन्स , शास्त्रीय उहापोह या सर्वच बाबतीत एव्हाना आपण सगळेच खूपच अपडेटेड आहोत.
हे सर्व असले तरीही माझ्यासारखे काही जण नक्की असतील जे या पैकी कुठल्याही एका शैली ला आपलेसे करण्याकडे कानाडोळा करीत असतील . प्रत्यक्ष उडी घ्यायला कचरत असतील. त्या सर्वांचे प्रातिनिधिक मत मला मांडायचे आहे .
माझ्या सारखे काही जण आत्ताशी चाळीशी ला पोचले असतील . वर्षानुवर्षे काठी सारखा अति शिडशिडीत बांधा लाभलेले आत्ताशी कुठे काठी न दिसता  खांब दिसू लागले असतील. जरा मूठ भर मांस अंगावर चढल्याच्या खुमारीत असतील. सध्याच्या या "तब्बेत सुधारलेली दिसते " फेज  मध्ये रमलेले आम्ही एवढ्यात तरी वजन कमी करणे या विषयापर्यंत अजून पोचलेले नसतो . हि फेज काही चिरकाल टिकणारी नाही याची जाणीव आम्हाला आहेच , त्यामुळे व्यायाम सुरु केलेला आहेच , पण तूर्तास डाएट या फंदात न पडण्याकडे आमचा कल असण्याचे हे एक मुख्य कारण आहे .
आता दुसरं कारण असं कि या दोन्ही गटाचे फॉलोअर्स यांची मुळातली जीवनशैली पाहता असं वाटतं -
या पैकी किती जण सकाळी लौकर उठून स्वतः घरातल्यांचे डबे , चहा , नाश्ते , स्वैपाक यावरून पूर्ण वेळ अथवा अर्धा वेळ बाहेरचे काम करून आल्यावर परत ओट्यापाशी उभे राहून किंवा पगारी बायका च्या कामांव्यतिरिक्त करण्याची घरातील अव्याहत कामे उरकून दीक्षित अथवा दिवेकर जीवनपद्धती फॉलो करू शकत असतील ?
यातील बहुतांश जणांना किमान सकाळचा नाश्ता करून दुपारचा डबा अथवा जेवण आणि रात्रीचे डायरेक्ट जेवण या तीन वेळा तरी नियमित आणि शांतपणे उपभोगता येतात कि नाही तो देव  जाणे .
तिसरा मुद्दा असा कि दीक्षित दिवेकर किंवा कुठलेही डाएट फॉलो करणाऱ्या किती व्यक्ती  स्वतःच्या हिमतीवर ती ती पद्धत फॉलो करतात? अनेकदा कुणीतरी पगारी मदतनीस / स्वयंपाकी / फॅमिली मेम्बर त्यांना त्या त्या पद्धती बिनचूक वेळेवर पाळण्यात मदत करत असतो . दर दोन तासांनी खायच्या पदार्थांची तजवीज अथवा दिवसातून दोनदाच जेवायच्या वेळी अन्न आणि त्या ५५ मिनिटातील सर्व घटक कुणीतरी दुसरा तुम्हाला सोय आणि सोबत म्हणून पाळणारा आणि बरेचदा स्वतः ना पाळणारा / री जय्यत तयारीनिशी हजर करत असतो .
यात अनेक सन्माननीय अपवाद असतील यात शंका नाही . पण बहुतांशी चित्र मात्र असंच आहे .
सध्यातरी या पैकी कुठल्याच गटात सामील व्हायला माझाकडे मोकळा वेळ , फौजफाटा आणि मुख्य करून आंतरिक इच्छा या पैकी काहीच नाही . त्यामुळे दिवसातून ४ ठळक भुका पाळणे आणि व्यायामात खंड न पडावा या कडे लक्ष केंद्रित करणे एवढ्या बाबींवर मी अल्पसंतुष्ट आहे.
या जीवनशैली फॉलो करणाऱ्यांचे कौतुक आहेच आणि त्या हि पेक्षा त्यांना त्यात अनाम साथ देणाऱ्या कुटुंब घटकांना शतशः नमन. 

रविवार

स्थळ : रूपाली , पुणे
मागे ब्रेकफास्ट ला रूपाली मधे नवर्याला एक अजब अनुभव आला. नवरा आणि दोन मित्र बसलेले असताना एक मध्यमवयीन गृहस्थ त्यांच्या टेबलापाशी आले , स्वतःची ओळख सांगितली, आणि त्याच टेबलाच्या एका रिकाम्या खुर्ची वर बसू का अशी विचारणा केली.
अशा वेळी साधारण पणे सभ्य सहृदय माणसं वागतात तसेच वागून या मंडळींनी त्यांना बसा असे सांगितले आणि पुढचा पूर्ण वेळ झक्क मारली आणि बसा म्हटलं असं म्हणायची वेळ त्या गृहस्थांनी आणली.
मित्र त्यांचं त्यांचं बोलत होते.....
या गृहस्थांनी 2 पुस्तकं टेबलावर काढली आणि मधेच बोलू लागले. ' मी अमूक इतकी पुस्तकं लिहिली आहेत, अमूक इतकी वर्ष मी स्तंभलेखक होतो, परीक्षणं लिहितो वगैरे वगैरे सांगू लागले.
त्यांनी बरोबर आणलेली पुस्तके या मंडळींना दिली. इथपर्यंत सुद्धा ठीक होतं.
पुन्हा मित्रमंडळी आपल्या विषयांकडे वळली तरी हे महाशय गप्प बसायचं नाव घेईनात. जो विषय निघेल त्यात ते घुसून आपले मुद्दे मांडू लागले.
त्यांनी बोलण्याच्या ओघात ज्या आजूबाजूच्या टेबलांकडे कटाक्ष टाकला आणि ओळख दाखवायचा प्रयत्न केला त्या सर्व सदस्यांनी त्यांच्याकडे बघितलं न बघितल्यासारखं केलं. 
वेटर जाता येता कपाळावर आठी पाडून घेत होता.
म्हणजे एकूण प्रकरण नेहमीचं होतं. पण आज यांच्या वाट्याला आलं होतं हे या मित्रांनी ताडलं. मित्र ही खरंतर रूपाली चे रेग्युलर्स होते पण आज बकरे बनायची पाळी यांची होती.
कसंबसं खाणं आणि बोलणं आवरतं घेऊन मंडळी ऊठून चालती झाली.
इतक्या लवकर ब्रेकफास्ट भेट आटपून गडी घरी हजर म्हटल्यावर मीही चाट.
हे सगळं गम्मत म्हणून सांगायला आणि सोडून द्यायला ठीकच आहे पण यातून टेक होम धडा इतकाच ( टीचर झाल्यापासून हे असं होतं.....moral of the story  सांगायची वाईट सवय लागलीय ) ..........
आत्ता शी  साठीच्या वयात असताना या गृहस्थांचं तारतम्य सुटत चाललंय, दुसरं बालपण चालू झाल्याच्या या खुणा ते ओळखू शकत नाहियेत, असं जाहीर हसं व्हायची वेळ आपल्यावर आपण ओढवून घेत आहोत हेही कदाचित त्यांना समजत नाहिये, या सगळ्या मागे कदाचित अचानक कमी झालेली क्रियाशीलता, निवृत्ती चं ठोस नियोजन नसणं , किंवा इतर अनेक मानसिक , सामाजिक कारणं असतील.......
आपल्यावर ही वेळ येणारच नाही हे म्हणणं हा निव्वळ माज आहे. हे होऊ नये म्हणून आपल्या हातात असतील त्या उपाययोजना आपणं करत आहोत ना हे ठणकवून स्वतःला अधनंमधनं विचारलं तरी बास झालं.

Saturday, September 22, 2018

झगडा

एकाच वेळी दोन झगडे
नेहमीचेच, तरीही तगडे
एक स्वतःशी, एक जगाशी
खुळच ते, कवटाळले उराशी

छुपे त्यांचे गनिमी कावे,
बेसावध जीवास पकडीत घ्यावे
याचे पाहावे कि त्याचे ऐकावे
मी मी म्हणती दोन्ही बापडे

जगा कडे केला काणाडोळा जरी
आतला भुंगा सदैव भुणभुण करी
आधी त्यालाच सामोरे जावे
आपलाच आहे, समजावून सांगावे

जगाला तर काय अगणित हात
लावतील बोल,  आणतील वात
आतले शमले तसेच बाहेरचे हि विझेल
दोघांना केले माफ तर प्रश्नच मिटेल.
- मीनल .

Wednesday, August 29, 2018

Introspection anyone

#introspectionanyone#

निकालाचा दिवस . नवीन भाषा थर्ड लँग्वेज म्हणून कुठली मिळाली हि सर्वांना उत्सुकता .

कुणाला जर्मन कुणाला संस्कृत कुणाला मराठी इत्यादी चर्चा रंगल्या . लगोलग शाळेच्या ग्रुप वर जर्मन क्लासेस  च्या जाहिराती आदळायला लागल्या .नवीन विषयाचा क्लास लावून पालक आता मोकळे होतील .

छान मार्क म्हणजे उत्तम क्लास . कमी मार्क म्हणजे भंगार टीचर .

त्याचे  फंडे 'क्लिअर 'आहेत .

एका ओळखीच्यांनी मुलाला कमी मार्क मिळाल्याचे खापर ट्युशन टीचर वर फोडले . का तर इतके पैसे भरून पदरात मार्क नाहीत म्हणजे काय ? अमुक एका क्लास च्या टीचर मार्कांची हमी देतात . चला धावा  तिकडे .
शाळाबाह्य उपक्रमांचे देखील तेच . एखाद्या खेळात किंवा कलेत आपले मूल प्रवीण असणे किंवा नसणे याला देखील बऱ्याचदा शिक्षक अथवा कोच लाच जबाबदार धरले जाते .
या सगळ्यात सोयीस्कर पणे विसरले जाते ते आत्मपरीक्षण . पालक म्हणून स्वतःचे आणि आपल्या पाल्याचे  .
सर्वात ढोबळ मानाने लावला जाणारा निकष म्हणजे आपल्यासारखेच आपले मूल  एखाद्या उपक्रमात निपजणे हा आग्रह . आपल्याला अनुकूल असे आपले गूण मुलात उतरले आहेत का नाही हे तपासून घ्यायला थोडा अवधी तरी हवा .
बरं आवड आहे , इच्छा आहे अमुक उपक्रम करण्याची तर अनुभव म्हणून करून पाहूदे , मजा घेउदे , जमल्यास नवीन शिकता येउदे . इतकी बेसिक उद्दिष्ट साध्य झाली तरी खूप झालं . पण छे , आपल्याला सगळ्यात अचिव्हर्स च हवेत . मार्कांची तर आहेच , ती कमी म्हणून आता उपक्रमां मध्ये देखील स्पर्धा चुरस हवीच . आपण हि उतरतो आणि मुलांना देखील उतरवतो . बरं अपेक्षित रिझल्ट मिळवण्यासाठी लागणाऱ्या परिश्रमांची तरी मुलांची मानसिकता आहे का ? आपली तर आहेच हो . पालक म्हणून आपली ध्येय तर आकाशालाच पोचली आहेत . पण मुलांचं काय ? आपण चारी ठाव खुराक देऊ , पोषक वातावरण देऊ , ने आण करू , थोडक्यात घोड्याला पाण्यापाशी नेऊ ....... ...... पण पाणी प्यायचं का नाही हे आपण नाही ना ठरवू शकत .

आपले मूल अभ्यासात सिन्सिअर नसेल , शाळेत ट्युशन ला टिवल्याबावल्या करत असेल , खेळाचा वर्कआउट मस्ती करत कोच ची बोलणी खात उरकत असेल , कलेत एकाग्र होत नसेल , कुठलीच स्वयंशिस्त ना पाळता जुलमाचा रामराम ठोकत असेल , उलट  या पैकी कुठलीच हयगय आपण मुळीच करत नाही , हे वर भासवत असेल आणि वरील कुठलीही शक्यता नाकारून  आपण डोळे झाकून मुलांचंच खरं मानून त्यांच्या कामगिरी चं खापर शिक्षक , कोच वरच फोडणार असू , तर आपण स्वतःलाच फसवत आहोत , नाही का ?

नुसतं क्लास बदलून , कोच बदलून मार्क , मेडल्स अथवा कुठलच प्राविण्य पदरात पडत नाही , हे आपल्याला कधी कळणार . बऱ्याचदा अंगभूत कौशल्य बाहेर व्यक्त व्हायला ठराविक काळ जाऊ द्यावा लागतो , या मधल्या काळात बरेचदा मुलांना आपोआप समज येते , शहाणपण येतं , वय मोठं होतं तसं शारीरिक मानसिक बळ देखील आपसूक वाढतं .
आणि अचानक एक दिवस आपल्याला अपेक्षित ते 'यश 'लक्खपणे समोर येऊन ठाकतं . पण त्यासाठी थोडं थांबायची , वाट पाहायची , योग्य वेळ येऊ देण्याची गरज असते . एखाद्या तळमळीच्या शिक्षका कडे आपल्या उतावीळपणामुळे हकनाक नकारात्मक दृष्टिकोनातून पाहिलं जाऊ शकतं याचं भान आपण ठेवलं पाहिजे .
या वर्षीच्या निकालातून आपण या गोष्टीची  थोडीफार  जाण ठेऊन वागू शकतोय का ते पाहूया .

Vay

स्थळ : रूपाली , पुणे

आज ब्रेकफास्ट ला रूपाली मधे नवर्याला एक अजब अनुभव आला. नवरा आणि दोन मित्र बसलेले असताना एक मध्यमवयीन गृहस्थ त्यांच्या टेबलापाशी आले , स्वतःची ओळख सांगितली, आणि त्याच टेबलाच्या एका रिकाम्या खुर्ची वर बसू का अशी विचारणा केली.
अशा वेळी साधारण पणे सभ्य सहृदय माणसं वागतात तसेच वागून या मंडळींनी त्यांना बसा असे सांगितले आणि पुढचा पूर्ण वेळ झक्क मारली आणि बसा म्हटलं असं म्हणायची वेळ त्या गृहस्थांनी आणली.
मित्र त्यांचं त्यांचं बोलत होते.....
या गृहस्थांनी 2 पुस्तकं टेबलावर काढली आणि मधेच बोलू लागले. ' मी अमूक इतकी पुस्तकं लिहिली आहेत, अमूक इतकी वर्ष मी स्तंभलेखक होतो, परीक्षणं लिहितो वगैरे वगैरे सांगू लागले.
त्यांनी बरोबर आणलेली पुस्तके या मंडळींना दिली. इथपर्यंत सुद्धा ठीक होतं.
पुन्हा मित्रमंडळी आपल्या विषयांकडे वळली तरी हे महाशय गप्प बसायचं नाव घेईनात. जो विषय निघेल त्यात ते घुसून आपले मुद्दे मांडू लागले.
त्यांनी बोलण्याच्या ओघात ज्या आजूबाजूच्या टेबलांकडे कटाक्ष टाकला आणि ओळख दाखवायचा प्रयत्न केला त्या सर्व सदस्यांनी त्यांच्याकडे बघितलं न बघितल्यासारखं केलं. 
वेटर जाता येता कपाळावर आठी पाडून घेत होता.
म्हणजे एकूण प्रकरण नेहमीचं होतं. पण आज यांच्या वाट्याला आलं होतं हे या मित्रांनी ताडलं. मित्र ही खरंतर रूपाली चे रेग्युलर्स होते पण आज बकरे बनायची पाळी यांची होती.
कसंबसं खाणं आणि बोलणं आवरतं घेऊन मंडळी ऊठून चालती झाली.
इतक्या लवकर ब्रेकफास्ट भेट आटपून गडी घरी हजर म्हटल्यावर मीही चाट.
हे सगळं गम्मत म्हणून सांगायला आणि सोडून द्यायला ठीकच आहे पण यातून टेक होम धडा इतकाच ( टीचर झाल्यापासून हे असं होतं.....moral of the story  सांगायची वाईट सवय लागलीय ) ..........
आत्ता शी  साठीच्या वयात असताना या गृहस्थांचं तारतम्य सुटत चाललंय, दुसरं बालपण चालू झाल्याच्या या खुणा ते ओळखू शकत नाहियेत, असं जाहीर हसं व्हायची वेळ आपल्यावर आपण ओढवून घेत आहोत हेही कदाचित त्यांना समजत नाहिये, या सगळ्या मागे कदाचित अचानक कमी झालेली क्रियाशीलता, निवृत्ती चं ठोस नियोजन नसणं , किंवा इतर अनेक मानसिक , सामाजिक कारणं असतील.......
आपल्यावर ही वेळ येणारच नाही हे म्हणणं हा निव्वळ माज आहे. हे होऊ नये म्हणून आपल्या हातात असतील त्या उपाययोजना आपणं करत आहोत ना हे ठणकवून स्वतःला अधनंमधनं विचारलं तरी बास झालं.

Wednesday, July 4, 2018

navat kay ahe

#नावातकायआहे#

हीच तिची पहिली स्वाभाविक प्रतिक्रिया होती . जेव्हा नवऱ्याने त्याचा मानस तिला बोलून दाखवला होता . आपल्या धाकट्या अपत्याचे लेकीचे नाव बदलण्याचा ..... म्हणजे तिच्या नावातील वडील म्हणून आपले असलेले नाव काढून , आई म्हणून बायकोचे नाव घालण्याचा . आई म्हणून नुसते कर्तव्या पुरते , लाडापुरते नाही , तर दोन मुलां पैकी एकाच्या नावाशी कागदोपत्री देखील आईचे नाव जोडले जावे हा त्याचा सरळ साधा हेतू .

आता नवऱ्याचा सरळ साधा हेतू बायकोच्या सहजासहजी पचनी पडला तर कसं चालेल ? तिला असंख्य प्रश्न पडले . मुळात आत्ता हे करायची काही गरज आहे का ? त्यामुळे काही प्रॉब्लेम आला तर ? लेकीच्या पुढील कागदपत्रांमध्ये काही अडचण अली तर ? त्याचं उत्तर तयार होतं - पुढे अडचण येऊ नये म्हणून हीच योग्य वेळ आहे . ती म्हणाली - उद्या लग्न झाल्यावर आपलं आडनाव तरी लेक पुढे लावणार आहे का हे कुठे नक्की आहे ?
आडनावाचाच भरोसा नाही तर माझं नाव जोडलेलं राहील याची काय शाश्वती ? यावर तो म्हणाला - लगेच १० वर्षात तिचं लग्न लावणार आहोत का आपण ? पुढचं पुढे बघू . हि लगेच म्हणाली - मग लेकाचं का नको ?
त्याचं हि बरोबर होतं - त्याच्या स्कूल लिविंग आणि मार्कशीट वर  आधीच माझं नाव आलंय . त्या पेक्षा लेकीचं बदलणं सोपं आहे .

मग तिने  ब्रम्हास्त्र काढलं . तुझ्या लेकीला चालणार आहे का विचार आधी . नाही  म्हटलं तरी तो हि गडबडलाच . लेकीला एव्हाना स्वतःची मतं आहेत हे तो चांगलंच जाणून होता . लेकीसमोर हा  विषय काढताच अपेक्षित रिऍक्शन आली - हे काय ...... नाव का बदलायचं ? मला सवय झाली आहे याच नावाची , मी एकटीच शाळेत आणि बाकी सगळीकडे ऑड मॅन आऊट होईन , मग सगळे काय म्हणतील वगैरे प्रश्नांच्या फैरी झडल्या .

बायको गालातल्या गालात हसत होती . त्याने काही दिवस जाऊ दिले . थोडे लेकीच्या कलाने वागून घेतले .   लेकीने हि संधी ओळखून वरचेवर काही दिवस बाहेरून पार्सल ऑर्डर्स मागवून घेतली . पुन्हा हा विषय लेकीसमोर काढल्यावर ती परत आपल्या मागच्याच भूमिकेवर ठाम . ती बधायला तयार नाही म्हटल्यावर त्याने त्वरित खिसा आवरता घेतला आणि आपला पवित्रा  बदलायचे ठरवले .  लेकीला  समज तशी चांगली होती , हे तो जाणून होता . त्यामुळे आता सरळ तिच्याशी आपली या विषया  मागची भावना शेअर करायचे त्याने नक्की केले .
या शेअरिंग चा मात्र हवा तो परिणाम झाला आणि लेक तयार झाली.

आता त्याने मैदानच मारले म्हटल्यावर बायको ला नवीन काही मुद्दे उरलेच नाहीत . लगोलग तो कामाला लागला , आवश्यक ती तजवीज केली , आणि मनात आलेला विचार कृतीत उतरवला . इतके दिवस काथ्याकूट करता करता वारंवार कानावर पडत असलेले नवीन नाव एव्हाना घरात सर्वांच्याच सवयीचे झाले . त्यामुळे त्यातील वेगळेपणाचा अंश तर गेलाच , आणि त्या जागी नव्या बदलांची नांदी आणणारे कर्त्या पुरुषाचे वेगळे विचार लक्खपणे समोर आले .
Savni Meenal Deosthale  






Friday, June 15, 2018

#tedhahainparmerahain#

#टेढ़ा हैं पर मेरा हैं#

तुझ्याकडे काय 'गुण 'आहेत म्हणून तू व्यवसाय करायचं ठरवलंस  ?
व्यावसायिक म्हणवून घ्यायचं असेल तर नुसतं -
डिस्टिंक्शन ने डिग्री मिळवून थोडंच भागतं ? इमाने इतबारे नोकरीची उमेदवारी करून सर्व प्रकारच्या कामाचा रग्गड अनुभव गाठीशी असून थोडंच भागतं ?
स्वभावाचं काय ? पैशासारखा त्याचा देखील आव आणता येत नाही .
तुझा सरळमार्गी स्वछ रोकठोक स्वभाव इथे काय कामाचा ?
इथे हवी गोड बोलून अलगद गळा कापायची वृत्ती . तत्व - बित्व गुंडाळून समोरच्याला ( त्याला कळू न देता ) जास्तीत जास्त गंडवायची 'हुशारी ' .
तुझं काय चालू असतं भलतंच ? परोपकारी गंपू च कि नाही तू . धावून धावून दुसऱ्याची सोय आधी पाहणाऱ्याला 'नफेखोरी 'कशाशी खातात हे कसं कळणार ?
बरं हे कमी म्हणून कि काय ....... ती गेंड्याची कातडी किंवा मगरीचे अश्रू का काय म्हणतात ती साधनं सुद्धा तू बाळगत नाहीस .
दुसऱ्याचं दुःख पाहून जीव कळवळतो तसंच समोरच्याने केलेला वार देखील जिव्हारी लावून घेतोस . म्हणजे आणखी दुष्काळात तेरावा महिना .
न तुला दर तीन वर्षांनी कार ची मॉडेल्स 'बदलता ' आली , न स्वतःला किंवा फॅमिली ला दर वर्षी फॉरेन टूर 'घडवता ' आली . हो एक फार्महाउस तेवढं बांधलस , पण ते देखील चैनी पेक्षा मित्रांच्या सहवासाच्या ओढीनं .
हो....... शांत झोपेची श्रीमंती मात्र तुझ्याकडून कोणीच हिरावून घेऊ शकणार नाही .
तरी मी तुला सारखी म्हणत असते  .... ...... ....... ........
"दुनिया ने कितना समझाया , कौन हैं अपना कौन पराया ,
फिर भी दिल की चोट छुपाकर , हम ने आपका दिल बहलाया ,
खुद ही मर मिटने की ये ज़िद हैं हमारी ............
सच हैं दुनियावालों के हम हैं अनाड़ी "
या ओळी तुला चपखल बसतात . असो.
सरळमार्गी पिंड आणि संवेदनशील मन हा डेडली कॉम्बो असलेलं दान ( कि ध्यान ?) देवाने माझ्या पदरात घातलंय . त्याच्या दुर्लभतेची जाण आणि अपूर्वाई जगाला नसली तरी मला आहे .
 त्या पायी अधे मध्ये तुझी पंचिंग बॅग होणं , empathiser होणं , आणि सतत तुझं मोराल बूस्ट करत राहणं एवढच माझ्या  हातात आहे . माझ्यात क्षमता असल्याशिवाय मी ह्या रोल मध्ये आलेच नसते हा विश्वास मला आहे .
कधी परखड मत व्यक्त करेन ......
कधी काळजीने अर्धमेली होईन......
कधी ' आता काय करू मी या माणसाचं ' या टोकाला पण जाईन.....
पण शेवटी दर वेळी ...... समजून हि मीच घेईन .