साम्भाशानाविना भाषा विशेषतः आपण स्त्रियांना उपजतच समजते असे मला वाटते.
जेव्हा पासून कळायला लागले तेव्हापासून लोकांची हि भाषा मला समजायला लागली आपसूक. म्हणजे इयत्ता ८ वी पासून मी खर्या अर्थाने बाहेरचे जग म्हणजे काय ते ह्याच भाषेमार्फात शिकले. आपले सुरक्षित परीघ घर आणि शाळेबाहेर संपते ह्याची जाणीव मला लोकांच्या नजरेतून व्हायला लागली. मग कोलेज मध्ये हि ह्याच भाषेमुळे कोण आपल्याशी जास्त जवळीक साधायचा प्रयत्न करू पाहते आहे, हे पटकन उमजायचे आणि त्याला तिथेच थोपवणे ते हि ह्याच भाषेत सहज शक्य व्हायचे. म्हणूनच कि काय माझे असे प्रामाणिक आणि पूर्णतः वैयक्तिक मत आहे कि मुलाने मुलीला प्रत्यक्ष प्रोपोज करायचा आधी अनेक सिग्नल्स दिलेले असतात, ते सिग्नल्स ओळखून त्याला प्रोपोजल पर्यंत पुढे येऊ द्यायचे का नाही हे सर्वस्वी मुलीचा हातात असते.
बरेचदा आपल्याला देहबोलीतून कोणाकडे पाहुणे म्हणून गेल्यावर आपल्याला अनुभव येतो कि आता निघायची वेळ आलेली आहे. यजमानांचे दुसरे काम असू शकते.
माझ्या सासूने कधीही कोणापुढे माझ्यावर स्तुतिसुमनांची उधळण नसेल केली, पण तिच्या अनेक कृतींमधून तिचा आपलेपणा मला स्पर्शून गेला आहे.
आपल्या लहानग्यांचे सूक्ष्म शारीरिक बदल आपण आया साम्भाशानाशिवायाही अलगद टिपू शकतो. आज डोळे बारीक दिसतायत, सर्दीची सुरवात होणार, शाळेतून आल्या आल्या चिडचिड म्हणजे दाबा नित संपवला नाहीये.....इ इ
