Ttmm

#TTMM

तसं त्यांचं बरं चालायचं एकूणच. 
ती घरात येऊन 20 वर्ष होऊन गेली होती.
त्यांनाही ज्येष्ठ नागरिक होऊन 20 वर्ष होऊन गेली होती .
त्यांच्या अपेक्षांवर त्यांच्या दृष्टीने घरची मंडळी 100% कधीच खरी  ऊतरू शकत नाहीत हे ती पुरेपूर जाणून होती. त्यामुळेच 'सुपर...सून' होण्याचा तिने कधीच आटापिटा केला नाही .
एव्हाना त्यांचा रौद्रावतार पाहणं तिच्या अंगवळणी पडून देखिल काळ लोटला होता.  त्यांच्या स्वभावाचे सारे मूड्स सर्व छ्टा तिला माहीत होत्या.  आजवर तिने कधी मुद्दाम त्यांना जाणून बुजून दुखावले नव्हते .
 हो , 3/4 दा त्यांच्या आक्रस्ताळेपणा ला ठामपणे मोजकी ऊत्तरे दिली होती. पण तो विषय कुठे थांबवायचा हे तिला ठाऊक होतं.  त्यांनीही या 3/4 प्रसंगांचे कधी 5/6 होऊ दिले नाहीत.
त्यांना स्वच्छता,  टापटिपीची OCD आहे . घरातील कुठलंच डिपार्टमेंट आपलं नाही असं त्यांना मुळीच वाटत नाही.  सगळीकडे त्यांचं जातीने लक्ष असतं. तिच्या हाताला नीटनेटकेपणा चं वळण आहेच,  पण तिला टाईम मॅनेजमेंट वर भर द्यावा लागतो. तिच्या प्रायोरीटी ज वेगळ्या आहेत.  आत्ता लगेच , जरा वेळाने , सवडीने या तीन कॅटेगरीत तिला घरची कामं वाटून करायची असतात. पण त्यांना ते मान्य नसतं.
 दोघेही एकमेकांना नीट ओळखून आहेत.
 पण कधीच इतक्या वर्षांत 1/2 प्रसंग वगळता यावर चकार शब्दाने ते एकमेकांना बोलले नाहीत.  त्यांना पसारा दिसला कि त्यांचं समाधान होईपर्यंत ते आवरत राहतात.  तिला निराळे व्यवधान असेल तर त्या कडे ती सपशेल दुर्लक्ष करते.
 बाईने भांडी घासली कि किमान अर्धा पाऊण तास बाहेर निथळून झाली कि ती लावायला घेते . पण त्यांना तेवढा धीर धरवत नाही.  ते लगोलग ती लावायला लागतात.  फरशी पुसून होईपर्यंत काढलेलं कार्पेट खूपदा पुसून होण्यापूर्वीच त्यांनी पुन्हा घातलेलं असतं. 
भांडी लावायच्य त्यांच्या जागाही ठरलेल्या आहेत.  त्या सुनेच्या सोईच्या आहेत नाहीत याचं त्यांना काही देणं घेणं नसतं. 
सून पण बिलंदर !!!
 तिचा वावर असताना तिच्या सोईच्या ठिकाणी तिची भांडी ती ठेवून देते. परत काही वेळाने आल्यावर बघते तर भांड्यानी त्यांची जागा पुन्हा बदललेली असते.  दोघांच्या या हट्टापायी हा पाठशिवणीचा खेळ बिचार्या भांड्याना दिवसातून अनेकदा खेळावा लागतो.  गंमत म्हणजे या खेळा दरम्यान एका ही वावग्या शब्दाची देवाणघेवाण,  रुसवे फुगवे,  आदळआपट, नाराजी, शेरेबाजी याला दोघेही थारा देत नाहीत. 
शांतीत क्रांती........😁
त्यांना मिरची लोणचं आवडतं म्हणून त्यांचा लेक दोन तीन बरण्या भरून करून ठेवतो . कपाटात दोन आणि टेबलावर एक अशा ठेवलेल्या असतात.  कपाटात शिल्लक आहे असं 2/3 दा सांगून देखिल लक्षात न राहिल्या ने टेबलावर ची बरणी तळाला गेली कि ते बाजारातून एक किलो मिरच्या आणून ठेवत . मग तिने डोकं लढवलं,  टेबलावर ची बरणी तळाला जायच्या 8 दिवस आधी च कपाटातली बरणी ती बाहेर काढून ठेवू लागली. 
ते आता समजून जातात . पुन्हा सगळं न बोलून.
तिचं रूटीन काही त्यांच्या दृष्टीने आदर्श नसतं.  तरीही तिने स्वतःला लावून घेतलेली व्यवधानं,  अधूनमधून ची आऊटिंग्ज याबद्दल ते कधीच तिला टोकत नाहीत.  तिच्या आईला घरी कायमचं ठेवून घेताना ना तिने त्यांची वेगळी परवानगी मागितली,  ना त्यांनी कधी त्यावर आडकाठी केली. 
एकमेकांना न दुखावता,  घरात वादाचे प्रसंग न आणता,  एकमेकांच्या न आवडणार्या सवयींकडे कानाडोळा करत आपल्या मर्जीने जगण्याचं तंत्र तिला जमू लागलं आहे. 

TTMM हे तू तू ....मैं मैं न होता, 
तुमचं तुम्ही ....माझं मी करण्याचा सूज्ञपणा दोघेही बाळगून आहेत. ( touchwood ) 🙂

Dodpanch

#दो_और_दो_पांच#

लहानपणी जेव्हा अमिताभ चा हा सिनेमा पाहिला तेव्हा च या नावाबद्दल कुतुहल वाटलं  होतं . चित्रपटातील दोन नायक छोटी सरधोपट सुरवात करून अनपेक्षित उत्तरा पर्यंत येतात आणि
 हम वो है जो दो और  दो पांच बना दे ..... करत मिरवतात.
काहींच्या आयुष्याचं गणित देखिल असंच असतं. 
ठराविक गोष्टी जुळून आल्या कि सगळ्यांना साचेबद्ध ऊत्तरे मिळतात असा आपला समज असतो. पण मुठभर लोकांच्या बाबतीत तसे होत नाही.  त्यांच्या 2+2 चं ऊत्तर नियतीने 5 दिलेलं असतं.
एकुलत्या एक नवसाने झालेल्या व्यक्ती ची जडणघडण कशी असेल? याचे ठोकताळे आपण बांधून टाकलेले असतात.  अती लाडात वाढलेली , माणसांची आवड नसलेली अशीच असणार हा अंदाज लावून आपण मोकळे होतो. सुशिक्षित, सामाजिक संस्कार असलेल्या घरातून मुलांना अत्यंत सुरक्षित आणि मोकळे वातावरण मिळणार च असं आपण गृहीत धरतो.
 कधीकधी वरवर सुरळीत वाटणार्या परिस्थिती त काहींना वेगळे च अनुभव वाट्याला येतात  .
असे  वेगळे अनुभव घेऊन वाढलेल्या व्यक्ती मूळ स्वभावानुसार एकतर बंडखोर तरी होतात किंवा सतत दबून राहिल्यामुळे स्वत्व तरी हरवून बसतात.  मी आणि अभिजीत दोघेही या दुसर्या कणाहीन अवस्थेत मोठे झालो.  बालपण तसंही भाबडंच असतं. पण वय वाढत जाते तसे आपल्या आणि इतरांच्या घरातील तफावत जाणवायला लागते. त्याच्याशी दोन हात करता येत नाही हे लक्षात येते.  त्याच्या शी शक्य तितके जुळवून घेण्यात मग व्यक्तीमत्वाची असंख्य शकलं उडतात आणि त्याची दाहकता एखाद्या अनिष्ट छायेसारखी आयुष्यभर घिरट्या घालत राहते. 
ही आमची दो और दो  पांच ची गणितं अवघड जागेची दुखणी असतात.
ती सहज कुणालाही सांगण्याजोगी नसतात. मुळात ती आहेत हे मान्य करायलाच काही वर्षे लागतात.  मान्य करायचं धाडस जमलं कि ऊरलेली उमेदीची वर्षे त्याच्याशी नमतं घेण्यात निघून जातात . आपल्या अवतीभवती बरंच काही घडून जातं तोवर.  बरंच काही हातून निसटून ही जातं . आपण मात्र या चक्रात गटांगळ्या खात राहतो .
40 शी पार करेपर्यंत या अवघड दुखण्यांशी झगडत बाहेर पडून आपलं अवकाश चाचपडून स्वत्व कमावलेलं असतं.  झाल्या गेल्या परिस्थिती ला , त्या निर्माण करण्यास कारणीभूत ठरलेल्या माणसांना एव्हाना मनातल्या मनात माफ ही करून टाकलेलं असतं . आपण पालक झाल्यावर या गढूळ वातावरणाचा लवलेश ही आपल्या मुलांना जाणवू नये म्हणून आपण कमालीचे दक्ष असतो .
पण क्वचित प्रसंगी जुन्या खपल्या निघाल्या कि उघड्या जखमेतून क्लेशकारक आठवणी भसकन बाहेर येतात. 
मित्रांच्या गप्पांमधे अगदी गृहीत धरल्यागत आईवडिलांबाबत  उदो उदो करणारे  किंवा सासूसासर्यांबाबत नाकं  मुरडणारे विषय चघळले जातात. आम्ही अशावेळी कसनुसं हसून वेळ मारून नेतो.
सोशल मीडिया वरच्या ' भरलेलं घर' , ' माहेरची माया' , ' बाप नव्हे मित्र' टाईप साखरेच्या पाकात बुडवलेल्या पोस्ट्स चा भडिमार न वाचताच आम्ही पुढे जातो. 
आईवडिलांच्या महत्त्वाच्या समारंभाला मुले त्यांच्या शी निगडीत आठवणी शेअर करतात तेव्हा हलकेच एक  असूयेची लहर उमटून जाते .
नियती काही अगदीच निष्ठूर नसते . एक पारडं कमी भरलं तर दुसर्या पारड्यात भरभरून देते.  आणि या अनुभवातून जाउन देखिल आपल्या माणसांबद्दल जराही कडवटपणा न धरण्याची शक्ती बाप्पा देतो.
और क्या चाहिए.........

Podbean

#podbean_palmacres#


कुठलीही नवा बदल स्वीकारायला आपण सहसा पटकन तयार होत नाही .
त्याच न्यायाने हि गोष्ट मीही टाळत होते .

 खूप करणं होती माझ्याकडे . तीही अगदी व्हॅलिड .
आहे ते काय वाईट आहे , कुठे झेंडे फडकवायचेत , आहे ते कोणी वाचत नाही ,
नेहमी वाचणारे इथेच वाचणार आहेत , ते कुठे तिथे येणार आहेत , वगैरे वगैरे.

सांगणारे नुसतं काहीतरी किडा डोक्यात सोडतात , त्यांना काय होतं मराठी वाचायला .... वगैरे वगैरे .
तर या मंडळींनी , म्हणजे माझ्या शाळा मित्रांनी मला माझे मराठीतले लिखाण (?) ....ब्लॉगपोस्ट्स सगळं ऑडिओ फाईल्स मध्ये रूपांतरित करायला उद्युक्त केलं .
"गो विथ द  टाइम्स " असल्या सगळ्या शेंड्या लावून घोड्यावर बसवून ,
अगं तुझं लिहिलेलं वाचायची खूप इच्छा असते गं ..... पण .....
असं म्हणून प्रसंगी हरबर्याच्या झाडावर चढवून झालं .
आणि शेवटी हो नाही करता करता .... त्यांचं ऐकायचं ठरवलं .
 आणि लागले कामाला ( कि नसत्या उद्योगाला ?)
जाणकारांना आधी विचारलं , काय बुआ आहे हि पॉडकास्ट नावाची भानगड ?
 गूगल केलं तरी नक्की कोणतं ऍप आपल्या गरजेपुरतं सुटेबल आहे या दृष्टीने मग स्वतःच शोधाशोध सुरु केली . एका मैत्रिणीने पण तिच्या परीने  मदत केली. थोडी दिशा मिळाली .
आणि मग पॉडबीन नावाचं हे ऍप सापडलं .
इन्स्टॉल केलं , पहिली एक ट्रायल पोस्ट रेकॉर्ड केली , आणि एकूण प्रकार जमतोय असं आता वाटायला लागलंय. 
तर सोशल मीडिया च्या परंपरेला अनुसरून ...  ....
पॉडबीन वरील palmacres या ऑडिओ ब्लॉग  ला देखील फॉलो आणि आवडल्यास लाईक करा हे आवाहन माझ्या इकडच्या मित्रपरिवाराला करते .
शंभर च्या वर लाईक्स किंवा हजाराच्या वर फ्रेंड्स असा जरी किमान बेसिक पॉप्युलॅरीटी चा निकष असला आणि त्यात दूर दूर तक मी कुठे बसत नसले तरी माझ्या थोडक्या पण मोलाच्या माणसांच्या  कौतुकाने आणि उभारी च्या शब्दांनी मला सगळं भरून पावलं आहे . 

DusreBalpan

#दुसरे_बालपण#

घरातील ज्येष्ठ वृद्धत्वाकडे झुकू लागले, कि त्याच्या खालोखालच्या पिढीने खूप साऱ्या गोष्टींची मनोमन तयारी करून ठेवावी . घरात पुनश्च बालपण अवतरणार याची खात्री बाळगावी . फक्त मुलांचे बालपण संपून ज्येष्ठांचे चालू झाले एवढाच काय तो फरक . आपल्या मुलांचे नखरे , त्रागा , हट्ट , इत्यादी थरार आपण ज्या संयमाने (?) हाताळले , अगदी तितकाच किंवा त्या हि पेक्षा पराकोटीचा संयम दाखवायची वेळ पुन्हा आपल्यावर येऊन ठेपली आहे हे ओळखावे . संयमाचा कडेलोट झाला कि मुलांवर खेकसण्याचे अथवा एक रट्टा घालण्याचे हत्यार तरी बाहेर काढता येत होते , इकडे ती हि सोय नाही .
ज्येष्ठांचं बालपण जपताना मात्र असली हत्यारं म्यानात गप पडून राहतात . उलट जास्तीत जास्त काळजीने ज्येष्ठांची हि फेज सांभाळावी लागते . कधी कधी एकटेपणामुळे , किंवा एखाद्या आजारपणामुळे , किंवा कधी आयुष्याची वजाबाकी करून आलेल्या वैफल्यामुळे आधीच हळवे  झालेले  यांचे मन कधी कोणाच्या इतक्याश्या बोलण्याने दुखावेल सांगता येत नाही . आपल्या आवाजातील बारीकशा चढउताराने किंवा आपल्या देहबोलीत झालेल्या फरकाने देखील ज्येष्ठांना नाकारलेपणाची जाणीव होऊ शकते .
अगदी आपल्याच दोन मुलांमध्ये जसा दोन टोकांचा फरक असतो , अगदी तसाच फरक या ज्येष्ठांमध्ये असतो . त्यामुळे प्रत्येकाला समजून घ्यायची पद्धत एकसारखी असूच शकत नाही .
काही ज्येष्ठ अगदी उत्साहाचे झरे असतात . त्यांना आयुष्य भरभरून जगण्याचे गमक गवसलेले असते . ते सदैव स्वतःच्या डोक्याला , मनाला आणि शरीराला चालना मिळतील अश्या छंदात , उद्योगात रममाण असतात . त्यांची सदा सर्वदा सकारात्मक वृत्ती अतिशय कौतुकास्पद असते .
 यातल्या काहींना मात्र गमतीदार सवयी असतात . समोर श्रोता मिळाला कि आपल्या उद्योगांचा पाढा त्याच्या समोर सतत वाचत राहायचा मोह यांना आवरत नाही . एवढा एकच विषय चवी चवीने चघळण्याच्या नादात ते इतके मग्न होतात कि समोरचा कंटाळला असेल याचे भान अनेकदा सुटत जाते . किंवा इतर काही ज्येष्ठ सतत स्वकौतुकात रममाण असतात . आपले आजवरचे कर्तृत्व , आपण कमावलेले मान मरातब याची सतत समोरच्यापुढे उजळणी चालू असते .
असल्या छोट्या मोठ्या गमती त्यांच्या हातून अगदी अनावधानाने किंवा वयपरत्वे आलेल्या  असुरक्षिततेमुळे हि घडत असतील , अगदी मान्य आहे . उद्या आपण देखील असेच विनोदी वागणार आहोत हि देखील जाणीव आहेच , पण शेवटी त्यांचे निकटवर्तीय म्हणून लोकांपुढे त्यांचे हसे होत आहे हे आपल्याला बघवत नाही . आपला हेतू कितीही शुद्ध असला तरी बऱ्याचदा तो त्यांच्यापर्यंत पोचतच नाही , पोचला तरी कधी विपर्यास होऊन पोचतो आणि आपल्याच पदरी कटुता येते . त्यापेक्षा आपण निमूट गप्प राहणं पत्करतो . या बारीक सारीक गोष्टी सोडल्या तर यांची हि फेज कोणालाच फारशी त्रासदायक नसते.
त्रास होतो तो वेगळी च  मानसिकता बाळगणाऱ्या ज्येष्ठांचा.
 हि मंडळी अगदी मुळात नकारात्मक नसतीलही . पण आयुष्यातील पहिल्याच आलेल्या वादळाने हे लोक जे हेलकावतात ते त्यातून कधी उभारी घेतच नाहीत . आयुष्य सरळसोट नसतेच, त्यात चांगले वाईट दिवस असणारच हे सोपे गणित त्यांना सोडवायचे नसते . त्यांच्या कल्पनेपलीकडचं आयुष्य देखील त्यांच्या वाट्याला येऊ शकतं हेच त्यांना मान्य नसतं  . आणि काहीच मनासारखं घडत नाही या समजुतीला घट्ट चिकटून ते नकारात्मकता उराशी बाळगून जगत राहतात. इतकंच नाही तर या सर्व मनाविरुद्ध मिळालेल्या जगण्याचं खापर आयुष्यभर दुसऱ्यावर फोडत राहण्यात यांचं आयुष्य खर्ची पडतं . त्यासाठी स्वतः जबाबदारी घ्यावी आणि प्रयत्न करावेत हे काही त्यांना करायचं नसतं . किमान बिकट परिस्थितीतून सावरण्यासाठी  आपल्या माणसांना उभारी देणं सोडाच , त्यांना सतत टोचून बोलत राहणं , त्यांचं मानसिक खच्चीकरण करणं इतकंच त्यांनी आयुष्यभर केलेलं असतं  .
हीच नकारात्मकता घेऊन जेव्हा ते वृद्धत्वात प्रवेश करतात , तेव्हा ना ते स्वतः सुखी होतात ना त्यांना संभाळणाऱ्यांना सुख देतात . म्हणूनच मग मुलं नातवंडांनी भरलेल्या घरात सुद्धा यांचे सदैव मूड गेलेले असतात . आपल्या रुटीन ची बारीकशी जरी गोष्ट इकडे तिकडे झाली तरी यांना संकट कोसळल्यासारखं  वाटतं . कुठलाही विषय वळवून हे सतत स्वतःच्या केविलवाण्या (?) परिस्थितीकडे नेत  राहतात आणि उसासे टाकीत राहतात .
यांच्या  असल्या नैराश्याने भरलेल्या सान्निध्यात  एका मर्यादे नंतर यांना संभाळणाऱ्यांना मग फार काळ राहणं अशक्य होऊन जातं . त्यांचं सगळं कर्तव्यभावनेने करत असताना , त्यांच्या पाशी बसून कुठल्याही प्रकारे शेरिंग मात्र घरातले करू शकत नाहीत. हि खंत राहतेच मनात पण आपली मनस्थिती पॉसिटीव्ह राहण्याकरता अगदी नाईलाजाने घरातल्यांना त्यांच्या पासून अलिप्त राहावंच लागतं .
"मरे एक त्याचा , दुजा शोक वाहे , अकस्मात तोही पुढे जात आहे "
 समर्थांच्या या श्लोका  प्रमाणे आपल्या वर देखील वयाचा असा आघात होणार आहे , आपण देखील आपल्या दुसऱ्या बालपणात नवनवीन गमती जमती करणार आहोत , याचे भान ठेऊन आत्तापासूनच आपल्या सवयी तपासात राहूया , किमान आपले दुसरे बालपण सावरताना आपल्या मुलांना सकारात्मक ऊर्जा आपण देऊ शकू इतके तरी स्वतःला आत्ताच बजावत राहूया . 

Nuisance value

डेक्कन जिमखान्यावर सध्या नवीन रुजु झालेले सिक्यूरिटी गार्ड हा आम्हा आयांचा हिरीरीने चघळण्याचा विषय आहे.
हे काका आल्या गेल्या प्रत्येकाला काही ना काही कारण  काढून धारेवर धरतात. आमच्या 5 वर्षांच्या सोडण्या , थांबण्या, आणण्याच्या रूटीन मध्ये आम्ही गेट वर एन्ट्री घेताना कार्ड लावतो मग कधी कार्ड स्वतःजवळ कधी मुलांच्या बॅगेत असं करतो. कधी मुलांना ग्राऊंड वर गेट पाशी सोडून बाहेरची कामे करून येतो, कधी तिथेच कट्ट्यावर बसतो.
या काकांना कार्ड मुलांकडे देऊन आया बाहेर गेलेल्या चालत नाहीत. आयांनी कार्ड आपल्याकडे ठेवावं असा त्यांचा आग्रह असतो. सावनी ला सोडून तडक एरोबिक्स ची वेळ गाठायला मला रोज उशीर होतो कारण दोन्ही वेळा क्लॅश होतात. त्यात स्कूटर पार्क करून तिला गेट वर कार्ड लावून आत सोडून तिच्याकडून ते कार्ड माझ्याकडे घेऊन परत स्कूटर पाशी येऊन मग पुढे जिम ला निघणं या सगळ्याला खरोखर वेळ नसतो. त्यामुळे मी कार्ड तिलाच देते, ती उतरल्यावर मी तशीच गाडी वळवते आणि जिम गाठते. त्यावरून  ते काका रोज कटकट करतात. इतकी की इरीटेट व्हायला होतं. सगळ्या आयांना थोड्या फार फरकाने हाच अनुभव आलाय. त्यामुळे मीच काय तो कर्तव्यदक्ष हा त्यांचा अॅटिट्यूड सगळ्यांच्या डोक्यात जातोय.
असे दोन तीन प्रसंग घडल्यावर एक दिवस ग्राऊंड ला जाताना मी सावनी ला म्हणाले कि आज जर तो मला परत नडला तर मी त्याची कंपलेंट करेन किंवा भांडेन त्याच्याशी.
सावनी मला शांत करत म्हणाली कि नको अगं भांडू वगैरे त्याच्याशी.
तिची हे सांगण्यामागची काळजी मला लगेच कळली. कारण रोड रेज हा अतिशय संतापजनक अनुभव आपण सर्वच रोजच्या धकाधकीत घेत असतो आणि आपणच आपल्या मुलांना त्याबद्दल हेही सांगितलेलं असतं कि ट्रॅफिक चे नियम वाकवणारे मुजोर असतात, आपल्या सारख्यांनी त्यांच्या नादी लागायचं नसतं. असाच काहीसा धोका तिला जाणवला आणि तिने मला भांडू नको म्हणून सांगितलं.
त्यावर मी तिला जे ऊत्तर दिलं ते देतादेताच मला माझ्या विचार आणि आचरणातला फोलपणा जाणवला आणि मी भांडणाचा विचार सोडून दिला.
मी तिला म्हणाले , अगं घाबरू नकोस चांगला कामधंदा करणारी, स्वतःचं कमवून स्वाभिमानानं जगणार्या माणसांपैकी आहेत ते सिक्यूरिटी काका, त्यांच्याशी भांडणं बिल्कुल डेंजरस नाही.
..........................................................

हे बोलता बोलताच मला बापाचा रस्ता आणि बापाची गाडी समजून बुंगाट जाणार्यांपुढे नांगी टाकलेली मी, जिथे जिथे पैसा आणि सत्ता मुजोरपणे एकवटली आहे त्या सर्वांपुढे हतबल झालेली मी, काहीच करू न शकणारी मी दिसू लागले.
जिथे खरोखर बोलायला हवंय अश्या आजूबाजूला घडणार्या घडामोडींवर केवळ आपल्या जिवाला घाबरून चूप बसणार्या मला हे काका नक्की धोकादायक नाहीत हे माहीत असल्यामुळे बोलायला एवढा चेव यावा याची खरंच लाज वाटली.
असं अनेकदा नकळत आपण आपल्या जवळच्या माणसांच्या बाबतीत करतो नाही का?
ती आपलीच असतात गृहीत धरावीत अशी, गेला एखादा शब्द ऊणा अधिक तोंडातून तर काय त्याचं एवढं?
आपलं मन किती साफ आहे हे जोवर आपले शब्द ग्वाही देत नाहीत तोवर ते आपल्या माणसांना कसे पटतील हा विचार आपल्याला शिवत नाही.
तेच तिर्हाईतासमोर आपण असतील नसतील ते मॅनर्स वापरायचा सपाटा लावतो आणि सौजन्याचा कळस गाठतो.

मला जो विचार काकांच्या बाबतीत जाणवला हाच विचार समोरचा आपल्या बाबतीत करेल याची  अपेक्षा करणं चूकच नाही का?
मी सतत एखाद्यासाठी डाफरायला ईझी आणि निरूपद्रवी टारगेट  बनत असेन तेव्हा तो, आपण ऊपद्रव मूल्य बाळगणार्या वर कसे रियॅक्ट होतो हे तपासून बघण्याचं औदार्य दाखवेल तो सुदीन.

Shala

#मज_आवडते_हि_मनापासूनी_शाळा#

लेक : " आई , काल आपल्याला त्या आजी भेटल्या बघ रस्त्यात ?"
आई : "  हो, त्या !.... काय त्यांचं ?"
लेक : " त्या काहीतरी सांगत होत्या त्यांच्या नाती बद्दल, कि ती शाळेत जात नाही, काय भारी ना?"
आई : " हम्म , आहे खरं भारी. " " तिला तिचे आई बाबा घरी शिकवतात . होम स्कुलिंग  म्हणतात याला. "
लेक : " म्हणजे? अभ्यासातून सुटका नाहीच? शी !!! मग काय मजा?"
आई : " अगं , थोडीफार सुटका, पूर्ण नाही काही, म्हणजे तुमच्या सारखी फिक्स शाळेची वेळ नाही, होमवर्क नाही, ठराविक ७/८ विषय ठराविक वर्षी, त्याची कंपलसरी परीक्षा असं  सगळं नाही .
तिचे आई बाबा आणि ती मिळून तिला हवा तो विषय, त्याची हवी ती, झेपेल ती  लेव्हल निवडतात, त्याची तयारी करतात आणि त्यावर परीक्षा देते ती ."
लेक : " ओके , ते बरंय , पण शाळा नाही म्हणजे दिवसभर घरीच असणार ती, बोअर नसेल होत का तिला? "
आई : " काय माहित? तिला लौकर उठून, शाळेत ५ तास बसून, घरी आल्यावर होमवर्क मग ट्युशन या सगळ्यापेक्षा घरी बरं वाटत असेल. "
लेक : " अगं पण मैत्रिणी भेटणार नाहीत, स्कुल च्या , ट्युशन च्या, शाळेत किती मजा असते माहीतच नाही तिला"
आई : " हो का?"
लेक : " मग काय, आल्या आल्या किती सांगायचं असतं मला ,आज काय  झालं शाळेत ते , रिया  ने काय नवीन तारे तोडले,  विश्वजित ने व्हॅन मध्ये कोणता नवीन शब्द सांगितला आणि मी आणि अजून  दोघी सोडून सगळे कसे फिदी फिदी त्यावर हसले, टीचर शी आज माझ्या कोणत्या गप्पा रंगल्या !
आई : " हो माहितेय, काल त्या  म्युसिक टीचर  ना रिटायरमेंट नंतर आजोबांच्या ग्रुप मध्ये गायला  या सांगितलंस ते."
लेक : " आणि आमच्या फेवरीट टीचर्स रोज भेटणार नाहीत हि आयडिया तर खूपच  हॉरिबल आहे. मोनिशा मॅम च्य पाया पडल्याशिवाय मी कुठल्याच स्पर्धेत उतरत नाही, माहितेय ना तुला ?  आणि व्हॉट अबाउट गॅदरिंग आणि स्पोर्ट्स? त्या शिवाय कशी राहू शकते ती? "

चला........ म्हणजे फार काही अन्याय वगैरे करत नाही आहोत आपण मुलांवर, असं एकूणच जाणवून आईने परत एकदा स्वतःच स्वतःची पाठ थोपटून घेतली आणि उद्याच्या शाळेच्या डब्याच्या तयारीला लागली.

KehnekoBahutkuchtha

#केहनेको_बहोत_कुछ_था#

कुणीतरी विचारलं कि बऱ्याच दिवसात नवीन काही लिहिलं नाहीस का बरं ?
खरंच, विषय संपले , शब्द गोठले कि जी अल्प  प्रतिभा होती ती आटली ?

प्रतिभा म्हणा किंवा उर्मी म्हणा ती आत धगधगत असतेच . विषय तर  रोज हरघडी आदळत असतात . एखाददुसरी विशेष घटना घडताच त्यातले एक एक पदर बाजूला सारत त्यातील अनेक कंगोरे , सूक्ष्म धागेदोरे लक्ख सामोरे येत राहतात .
हो , शब्द मात्र  अशावेळी हमखास गोठतात .
कधी त्यावर वाढीव जबाबदारीचा दबाव पडतो म्हणून किंवा अजून कशाने पण शब्द फुटेनासे होतात खरे .

आपण स्वस्थ नसतोच आतून , खूप काही घडत असताना आपली कामे यांत्रिक पणे होत राहतात , पण डोक्यात विचारांचा उद्रेक चालूच असतो एकीकडे . मग सावकाश वेळ मिळतो , सगळ्या कल्लोळाकडे तटस्थ पणे बघत असताना , विचारांचा गुंता सोडवत असताना , एकेका घटनेचे अवलोकन करत  असताना चित्र सुस्पष्ट होत जातं , पडलेल्या प्रश्नांची उत्तरं देखील मिळालेली असतात , पण हात मात्र थबकलेलेच राहतात .
लिहावं कि न लिहावं या द्वंद्वात अडकून पडलेले असतात .

घडामोडीं चा वेग इतका प्रचंड असतो कि त्या सोबत लोकांच्या प्रतिक्रिया , सवयी , सल्ले सर्व झेलता झेलता प्रचंड मानसिक थकवा जाणवतो पण काही केल्या लेखणीत मात्र उतरत नाही . ज्या लेखणीमुळे मन मोकळं होतं त्याच लेखणी मुळे आपल्या माणसांबद्दल आजवर वाटलेली काळजी , तळमळ , त्या साठी केलेले निस्पृह प्रयत्न एका क्षणात मातीमोल ठरू शकतात .

"केहनेको बहोत कुछ  था अगर केहने पे आते 
दुनिया कि इनायत हैं के हम कुछ नहीं केहते
कुछ केहने पे तूफ़ान उठा लेती हैं दुनिया
अब इसपे  कयामत हैं के हम कुछ नहीं केहते
उनको ये शिकायत हैं के हम कुछ नहीं केहते "

- मीनल